نساجی سنتی، به بافت پارچه‌هایی می­‌گویند که با کمک دستگاه‌های ساده بافندگی تولید می‌شود که شامل زری، مخمل، ترمه، دارایی، جاجیم و پارچه‌های دستبافت پنبه‌ای، پشمی و ابریشمی است که در مناطق شهری، روستایی و عشایری تولید می‌شود.
در بررسی دستبافته‌های ایرانی تا به امروز، چند دوره تاریخی شاخص‌تر از باقیِ دوران قرار می‌گیرند. پارچه‌های لطیف پشمی و زری‌های منحصربه‌فرد دوران هخامنشی، پارچه‌هایی با طرح‌های پرکار با نقوش متقارن در دوران ساسانی و دستبافت‌های نفیس، ترمه و چاپ قلمکار در دوران صفوی که از نظر طراحی پارچه و بافت شاخص‌ترین دوره نساجی ایرانی است.

روکش آرامگاه(ابریشم)،قرن 18 میلادی
روکش آرامگاه(ابریشم)،قرن ۱۸ میلادی

متن فوق با استفاده از منبع ذیل تدوین شده است.

کتاب نساجی سنتی ایران، اثر حسین یاوری

نساجی سنتی

شناسه مقاله:18306


Post navigation


دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *