لعاب سلادون

سلادون نام خانواده ای از لعاب هاست که در تاریخ سرامیک جهان پیشینه ای دیرینه دارد. این لعاب نخستین بار در چین، که از مراکز مهم و اصلی ظهور و تکامل ظروف سرامیکی پخته در دمای بالاست، ساخته شد. از ویژگی های این لعاب این است که باعث می شود که برجستگی های روی ظروف بهتر نمایان شود. چینیان متوجه شدند که اکسید آهن موجود در این لعابها در محیط احیایی کوره طیف گسترده رنگی شامل سبز، سبز مایل به خاکستری، زیتونی، سبز آبی، آبی، زرد کاهی، و قهوه ای ایجاد می کند که این تنوع رنگی بسته به ضخامت لعاب و شرایط کوره متفاوت است. در واقع این شرایط کمکی برای کسب نتیجه بهتر در ساخت ظروف با لعاب سلادون لازم است:

۱- ضخامت لعاب: ضخامت لعاب باید در حدود ۱ تا ۲ میلیمتر باشد. این ضخامت به ترک نخوردن ظرف و موج نداشتن آن نیز کمک می کند.

ظرف با لعاب سلادون
ظرف با لعاب سلادون

۲- حرارت دهی (پخت احیا): مهم ترین معیار برای رنگ نهایی لعاب دما و زمان حرارت دهی است؛ به گونه ای که باید به تدریج به دمای نهایی نزدیک شد. حرارت کم در لعاب های ضخیم از شره کردن و روان شدن لعاب جلوگیری می کند.

گلدان با لعاب سلادون
گلدان با لعاب سلادون

۳- لعاب دادن به بدنه خاکستری آهن دار: برای ایجاد رنگ مناسب سلادون، رنگ بدنه بسیار مهم است؛ مثلاً با بدنه سفید، سلادونی با رنگ سبز تصنعی بدست می آید.

لعاب سلادون در محصولات مدرن
لعاب سلادون در محصولات مدرن

سلادون در زمان مغولان و هم زمان با ویرانی و غارت آنان و از میان رفتن بسیاری از کانون های سفالگری ایران به این سرزمین وارد شد و در زمان ایلخانیان پا گرفت. با آن که سفالگران آن دوره به مواد و خاک مناسب دسترسی نداشتند، با وام گیری از نمونه های چینی و افزودن ابداعاتی از خود آثاری ماندگار پدید آوردند. فن و هنر سلادون چینی محرک و آموزنده ی سفالگران ایرانی بود؛ اما به تدریج، سفالگران ایرانی موفق شدند آثاری مطابق ذوق ایرانی پدید آورند.

در تدوین مطلب فوق از منبع ذیل استفاده شده است:

مقاله سیر تحول لعاب سلادون، اثر ساناز رنجی – حسین سرپولکی

لعاب سلادون

شناسه مقاله:19921


Post navigation


دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *