مینا پودری شیشه‌ای است با رنگ‌های مختلف که گاهی با روغن ترکیب می‌‌شود و به روش پخت برای رنگ کردن فلزات و ظروف سفالین و چینی به کار می‌رود. به این فرایند نقاشی و تزیین با رنگ‌های لعاب‌دار که در حرارت پخته و ثابت می‌شوند، مینا کاری گفته می‌‌شود.

پیشینه مینا کاری در ایران به هزاره دوم قبل از میلاد می‌رسد. این هنر از ایران آغاز و سایر نقاط جهان راه‌یافته است. «پوپ» مینا کاری را هنر آتش و خاک با رنگ‌های پخته و درخشان که سابقه آن به ۱۵۰۰ قبل از میلاد می‌رسد معرفی می‌کند. ازجمله مینا کاری‌‌های مهم می‌توان به جام نقره‌ای موجود در موزه «ایران باستان» متعلق به دوران ساسانیان که رقصنده‌هایی بر روی آن تصویر شده‌‌اند اشاره کرد.

ظرف با لعاب سفید اولیه
ظرف با لعاب سفید اولیه

میناهای ساخت «بیزانس» که در زمره بهترین میناهای جهان به شمار می‌رود از هنر میناسازی و مینا کاری ایران الهام گرفته‌شده است. کار بیزانسی‌ها ویژگی های خاصی داشته است ازجمله استفاده از فرم‌های چهارگوش به جای گِرد و استفاده از مینای مات. در این دوره هنر مینا کاری بر روی اشیای مختلف به کار می‌رفت مانند اشیاء متبرکه اماکن مذهبی مثلاً صلیب‌ها، پلاک قبر، یراق‌آلات لباس، یراق‌آلات حیوانات، ظروف و … .

هنر میناسازی و مینا کاری را می‌توان یکی از اختراعات خلاق بشر دانست زیرا این هنر شامل فعل‌وانفعالات شیمیایی پیچیده‌ای است و می‌توان آن را هنر آزمایشگاهی نیز دانست. مینا برحسب شیوه‌ی «به کار بردن رنگ» بر روی بوم (فلز)، به سه نوع اصلی تقسیم‌بندی می‌شود: .

مینای نقاشی شده
مینای خانه‌بندی
مینا با زمینه قلمزنی

ظرف میناکاری‌شده-صالحی‌زاده
ظرف میناکاری‌شده-صالحی‌زاده

در تدوین مطلب فوق از منابع ذیل استفاده شده است.

 کتاب لغت‌نامه دهخدا (جلد هفتم)، اثر علی‌اکبر دهخدا

 کتاب هنر مینا، اثر غلامعلی فیض‌اللهی

 مقاله «مینا: نقش و آتش»، اثر سید عبدالمجید شریف‌­زاده

 مقاله «با کارگاه میناسازی هنرهای زیبای کشور آشنا شوید»، اثر مهدی غرشی

مینا کاری چیست ؟

شناسه مقاله:18147


Post navigation


پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *